Tijd heelt veel

4 jaar geleden overleed mijn vader. Dat was een behoorlijke eyeopener.
Niet lang na terugkomst van de begravenis had ik de knoop doorgehakt en een moeilijke keuze gemaakt.
Vandaag precies 4 jaar geleden…. en ik vraag mij af… wat zou hij zeggen… wat zou hij vinden van de keuzes die ik heb gemaakt. Ben nooit de laborante geworden die hij hoopt dat ik zou worden. Heb niet eens mijn MTS afgemaakt. (Al was hij denk best trots op het feit dat ik niet bang ben te klussen in huis). Ben ook niet meer samen met de vader van zijn kleinkinderen. Heb spijt van de gemiste avonden waarbij ik met hem had moeten praten al dan niet diep in glaasjes kijkend. Wat zou hij zeggen van zijn kleinkinderen? Zou hij net zo trots zijn als ik ben of nog trotser? Heb veel van zijn spullen hier in huis staan. Vaak sta ik er niet eens bij stil als de kinderen er op springen…

Ik hou van je papa en ik mis je zo af toe behoorlijk.

Heppie

Wat woon ik hier toch mooi. Ik weet het, het is geen vrijstaande woning met een mega lap grond (wat dus ook weer een hoop extra werk scheelt) maar zo aan het rand van een aardig groot dorp voel ik me toch vrij. Als ik ‘s avonds met Ivy een rondje loop, vaak met Dribbel die ons schaduwt, zie ik vaak een haas en soms zijn ze met zijn tweetjes. Gewoon huppelend over het fietspad richting het weiland. Als de sloten bevroren zijn nemen ze ook vaak de weg over het ijs. Op de achtergrond de hele dag door zo’n beetje het geluid van ganzen die blijkbaar veel te zeggen hebben tegen elkaar. Of de sloot is een opstart- dan wel landingsbaan voor een stel zwanen. Ook de meerkoeten laten vaak van zich horen en de futen doen hun uitgebreide hofmakerij al weer. Kan niet wachten die ukkies op de rug van papa of mama te zien. Heb de stelletjes eenden al weer zien schooieren, dan weer in dat voortuintje bedelen om brood oid, dan weer bij de buren. Schapen, koeien en paarden zorgen voor die heerlijke “boerenland”lucht dat je gewoon vergeet dat je in de randstad woont. Natuurlijk is het geen dorpje in de bergen van Hongarije, natuurlijk mis ik dat uitzicht en de wandelingen daar. Niet te spreken over mijn grote meid, die mis ik nog altijd elke dag. Mis ook wel eens de feesten in de buitenlucht, het gezellig samen eten koken, het mooiere weer (zeker als we weer eens een bui door moeten). Toch kan ik zeggen… ik ben Heppie op “mijn” stekkie. Het werk is vermoeiend soms, maar de mensen bij wie ik kom maken veel goed. Met Colin en Saskia gaat het ook goed. Al mist Saskia der vader vaak (nou ja.. ze mist het badderen in het bad en de ijsjes en patatjes in de kroeg…. ) Colin doet het prima op school, moet tegenwoordig opletten wat ik schrijf, want hij leest zo alles mee. Saskia is nu 2 maanden van de medicatie en ik heb geen aanvallen gezien en ook niet gehoord van school of de BSO dat ze ze heeft gehad. De BSO vinden ze prachtig. In de vakantie doen ze vaak extra leuke dingen. Ze zijn laatst naar het strand geweest.

        Colin heeft de pannenkoeken zelf helemaal gebakken en ook het beslag gemaakt (ok met een beetje hulp van moeders) Jullie kunnen ook zien dat ze zich vermaken op de bso… vol kleurrijke verhalen komen ze terug (A)